Hoe loopt het nu met Bas en Eva?

Het kantoor van gloedcommunicatie ligt vlakbij start en finish van de Vierdaagse. Elke dag zien we de duizenden wandelaars aan onze bureaus voorbij trekken. Dit jaar lopen collega's Bas en Eva mee. We volgen ze vijf dagen lang - letterlijk - op de voet.

Het hek rond het pand staat vol met fietsen. Een leeg, platgetrapt bierblik in de tuin is stille getuige van de afgelopen Vierdaagseavond. Hulpverleners verzamelen zich op de parkeerplaats achter de vereniging. Vanaf een uurtje of een, als de eersten de finishlijn passeren bereiken, begint aan de Sloetstraat het échte schouwspel: fitte wandelaars, strompelende wandelaars, uitgelaten wandelaars, uitgedoste wandelaars. En op vrijdag: lopers die dronken zijn van geluk, en soms van schraal bier. Dat spreekt tot de verbeelding. 'Dat willen wij meemaken!', riepen collega's Bas en Eva. Ze stapten in het avontuur en lopen deze week samen 'de 50'.

Maandag. De dag van aanmelding. 12.55 uur. 

Bas: Hey Eva, wat zit er in die goodiebag? 
Eva: Even kijken. Veters, Heineken 0.0%, anti-schuurgel, mentos, boekjes, nog meer veters, een snelle jelle. En ... toastjes?
Bas: Dan kun je kruimels strooien voor als je de weg niet meer weet. 
Eva: Lach er maar om! Ik ben vannacht 5 keer wakker geschrokken: ik was onder een vrachtwagen beland, had me verslapen, liep de verkeerde kant op en was jou kwijt. Zal wel iets met de spanning te maken hebben.
Bas: Morgen moeten we al om 2.00 uur op. Dan krijgen we niet eens de kans voor nachtmerries.  
Eva: Ik ben blij dat we dit rode polsbandje eindelijk hebben en dat het nu echt gaat beginnen. 
Bas: We hebben er hard genoeg voor getraind. Allebei zo'n 450-500 kilometer. 
Eva: De eerste vier medailles heb ik al binnen. Maar het gaat om dat kruisje, he. 
Bas: De vooruitzichten zijn goed. Ik heb er zin in.
Eva: Ik ook. Lopen we nog even de stad in? Nu kan het nog! 

Nog te gaan: 200 kilometer. 

Dinsdag. De dag van Elst. Binnen om: 14.27.

De kop is eraf voor Eva en Bas: een enerverende start in het donker, lange dag in de zon en feestelijkheden in Bemmel en ... nu al ergernis. Hoe liep hun dag?

Bas: Toen ik op vannacht op het station kwam, wist ik niet wat ik zag. Alles wat de stad uit gaat is dronken en alles wat de stad in gaat is wandelaar. Een wonderlijke mix. Alles leeft en bruist. Ik vond het gevoel ook heel onwerkelijk. Je voelt de spanning, het gaat eindelijk beginnen. Maar tegelijkertijd weet je ook niet waar je aan begonnen bent. Terwijl je er wel vaak op gewezen wordt. Allerlei onbekenden spreken je aan: 'Doe jij de Vierdaagse mee? 50 km? Dat is ver!'
Eva: Het heeft echt wel een uur geduurd voor we echt de stad uit waren. Maar ik heb mijn ogen uitgekeken. Dronken mensen, studenten in colbertjes, iedereen wil handjeklap doen. Waanzinnig.
Bas: Gruwelijk irritant zijn wel de vlaggen, merkten we al snel. Ze hangen in de weg, prikken je. Mensen kijken er niet mee uit. Het gaat ook opvallend vaak om politiegezelschappen. Tijdens de Vierdaagse zijn zij zeker niet je beste vriend, haha.
Eva: Het was wel fijn dat we daarna een paar uur fijn hebben kunnen doorlopen. Nou ja, tot aan Bemmel dan. Daar komen alle routes bij elkaar en dat houdt enorm op. Gelukkig wordt er ook flink gefeest en dan heb je er geen last van. En er staan allerlei kinderen met komkommer, koekjes en zo. Ik kreeg een spek in mijn hand geduwd. 'Een spekkie voor in het bekkie!', riep het jongetje. Superschattig!
Bas: Mensen klappen, juichen, maken muziek. Dat gaf me echt energie voor het laatste stuk terug naar Nijmegen! Had ik ook wel nodig, want we hebben niet echt veel gerust. Slechts eenmaal 10 minuten. Dat was voor vandaag misschien genoeg, want het ging goed. Maar eigenlijk zouden we meer tijd moeten nemenm om even te chillen. Dat doen we wellicht morgen anders.
Eva: Nu eerst de benen omhoog en lekker slapen, want dat is er gisteren alweer niet echt van gekomen. Of het vandaag wel lukt? Met de hitte van morgen in het vooruitzicht, wordt de spanning er vooralsnog niet minder op. Maar we gaan het zien. Tot morgen!

Nog te gaan: 150 kilometer. 

Woensdag. De dag van Wijchen. Binnen om: 14.53

De tweede wandeldag voor Bas en Eva. Een dag over lange dijken in de brandende zon. Was het net zo leuk als gisteren of wordt het al business as usual?

Eva: Hey Bas, ik zit hier al een tijdje te wachten. Waar was je?
Bas: In de blarenpost.
Eva: Echt? Hoeveel had je er?
Bas: 3, waarvan 2 kleintjes. Ach, prikken en een leukoplastje erop. Als je dan toch de Vierdaagse loopt, kun je ook maar beter alles meemaken. Ik viel op de behandeltafel zowat in slaap. Ze hadden me best even mogen laten liggen.
Eva: Haha, gelukkig heb ik nergens last van. Ook niet van stijve benen. Het liep op de brede wegen gelukkig ook lekker snel door. De muziek en de feesten in de dorpen waren weer echt genieten. En de wave waar we tussendoor liepen. Sowieso vond ik de sfeer beter dan gisteren. Ik merkte dat we meer aanspraak hadden van andere lopers. Een vrouw wilde advies van 50km-vrouwen omdat haar dochter die volgend jaar ook wil gaan lopen. En ik kwam een ander wandelmaatje tegen. Maar de route vond ik stukken minder. Lange, eindeloze dijken. Dat was doorbijten. Beuningen, Weurt ... er leek geen einde aan te komen. 
Bas: Na 30-40 kilometer ben je wel toe aan de aankomst, hè. De kilometers, de warmte, een stuk zandpad met scherpe stenen - ze hebben mijn voeten niet veel goeds gedaan. Ik vond alle steun langs de kant heel bijzonder. Mensen die met sproeiers en tuinslangen klaarstaan en water uit eigen kraan voor je tappen. En heb je gezien hoe al die mensen opeengepakt onder dat dak van het tankstation zaten om even de zon te ontwijken? Dat is blijkbaar ook Vierdaagse. Morgen de dag met de heuvels. En regen waarschijnlijk. Weer heel anders. Maar ik ga weer met veel zin van start!
Eva: Zo is het. Weet je wat wij verdiend hebben? Een massage! Ga je mee?

Nog te gaan: 100 kilometer. 

Donderdag. De dag van Groesbeek. Binnen om: 14.40 (Eva)/14.45 (Bas)

De derde wandeldag van Bas en Eva begon nat. Kletsnat. Maar eindigde met groot feest langs de Zevenheuvelenweg. Hoe liep de dag?

Bas: Eva, wat hebben ze met je gedaan in die blarenpost?
Eva: Een blaar onder een blaar doorgeprikt. Weet je hoe pijnlijk dat is? Maar wat wil je ook, als je de hele dag in natte schoenen loopt te soppen. Die nieuwe regenhoezen van de ANWB hebben hun werk nog geen 10 minuten gedaan. Die heb ik onderweg dus meteen weg gegooid.
Bas: Het ging ook wel tekeer he, vanochtend vroeg. Bij de start gingen de sluizen open. En daarna nog een paar keer. Het gevolg daarvan is dat iedereen in zichzelf gekeerd en in stilte doorstapt. Eén grote ponchoparade. En dus is er veel minder contact. Ook langs de kant waren beduidend minder toeschouwers. Behalve die gekke studenten natuurlijk. Dan ben je echt op jezelf aangewezen. Gelukkig knapte het weer in de ochtend op. En konden we nog gezellig even bij oud-collega Henk in Milsbeek langs.
Eva: Jaaa, Henkie! Leuk om hem weer even te zien. Konden we even energie tanken voordat we dat hele stuk door dat niemandsland achter Ottersum moesten lopen.
Bas: Nou zeg, pfff. Lange rechte wegen en in de verte zie je kleine poppetjes lopen. Dan denk je: 'moet ik ook nog helemaal dáár naartoe?'. De hele weg van Groesbeek naar Nijmegen was wel weer één groot feest. Daar heb ik echt van genoten. Ook lange tijd met een wandelaar uit Nijmegen opgelopen. Gezellig. Al met al ging het met mijn humeur vandaag als de Zevenheuvelenweg: steeds maar weer op en neer.
Eva: Daar heb ik op een gegeven moment ook even mijn eigen tempo gelopen. Oortjes in en gaan. Dat was lekker. Alhoewel: de stukken bergaf heb ik echt wel in mijn voeten gevoeld. Morgen de laatste 50. We gaan het halen! 
Bas: Zeker weten. Wat heb ik daar het afgelopen halfjaar naar uitgekeken ...
Eva: Maar nu eerst thuis mijn schoenen droogföhnen!

Nog te gaan: 50 kilometer. 

Vrijdag. De dag van Cuijk. Binnen om: 15.03

Wat kon er vandaag nog misgaan? Eigenlijks niks. De pijn aan de schenen, de zon - doorlopen was het enige devies. Tot de Via Gladiola. En daaraan voorbij. 

Vandaag een ander perspectief. Dat van de toeschouwer. De supporter. Vlak voorbij Mook sta ik langs de kant van de weg. Ik heb een koelbox met bier, een paar flesjes water, en koelelementen. En een stoel. Voor de zekerheid. Ik ben er al vroeg. Even verderop toetert een blaaskapel, uit een frietkraam stijgt een walm op van oud vet. Eva appt dat Bas en zij net in Cuijk zijn. Nog zo'n 4 km, dus. Een uurtje? Anderhalf misschien vanwege de drukte? Het lange wachten begint. Ik tuur de rijksweg af. Groepen militairen uit alle windstreken trekken aan me voorbij. Strak in het gelid, met trots wapperende vlag. Kinderen presenteren een high-five in de hoop een sticker of snoepje buit te maken. Een man in Donald-duckpak. Een dame met - pijnlijk zichtbaar - blaren. Wandelaars met een te vroeg ontvangen gladiool die fier uit hun rugzak steekt, wandelaars bedelend om water. Het is niet ver meer. Maar 10km lijkt wel een marathon als je niet fris meer bent. Opzwepende muziek stampt uit de boxen in de partytent naast me. Maar nog geen Bas en Eva. Waarom duurt het zo lang? Ik twijfel. Zouden ze aan elkaar voorbij zijn gelopen? Juist vandaag, het sluitstuk van hun avontuur. Gelukkig appt Eva dat het dorp in zicht is. Ik maak nog maar een biertje open, maar met een wakend oog naar de weg gericht. Daar zijn ze! Ogenschijnlijk fief, kwiek en fit stappen ze door. Ik loop een eindje met ze op. Voor het gevoel. Magisch, geef ik grif toe. Na een kort gesprekje - Bas heeft het best zwaar - laat ik ze gaan. Nog zo'n 9 km wandelen. Gedragen door het publiek, gesteund door duizenden mensen langs de kant. Dat kan niet moeilijk meer zijn. Glansrijk lopen Bas en Eva over de finish. 
Bas: 'Euforie! Een indrukwekkende tocht vol met alle emoties die een mens kan hebben. Trots en geluk gaat alle pijn te boven.'
Eva: 'Het is pompen, vliegen, duwen, glijden, trekken, en gewoon gaan. En heel veel zingen. Ik ben er schor van!' 

Kanjers.  

Wil je meer weten?

Stel je vraag aan Dirk van Sambeeck - webadviseur en contentspecialist
dirk-portret.jpg